Ding 22 en 23

.... in the bubble.....

.... in the bubble
Originally uploaded by FotoCath

Het web 2.0 is toch een soort virus waar ik blijkbaar een vorm van natuurlijke immuniteit voor heb. Het kan mij niet echt bekoren. Dat neemt niet weg dat ik met veel plezier deze 23 dingen gevolgd heb en er zeker nog regelmatig het een en ander mee zal doen. Persoonlijk heb ik er mijn voordeel mee gedaan. Ook voor het werk zie ik mogelijkheden en kansen, maar een beetje relativeringsvermogen mis ik hier en daar wel.

De Dalai Lama stond ooit eens in een winkel vol luxe en begeerlijke en prachtige produkten zijn ogen uit te kijken om vervolgens met een heerlijke vorm van nuchterheid te zeggen: Ik zou het allemaal wel willen hebben en kopen, maar als ik mij in alle oprechtheid afvraag, word ik hier nu echt gelukkig van, dan moet ik dat toch met nee beantwoorden, gelukkig wordt ik hier niet van.

Al die discussies, al die "nieuwe" ideeën, al die nieuwe tools, techniekjes en gadgets, sociale ontmoetingsplaatsen. Ze zijn leuk, aardig, maar mijn leven hangt er niet van af, en eerlijk gezegd zal ik er ook wel zwaar over blijven waken dat dat zo blijft. Ik heb het idee dat de bibliotheek professional meer zichzelf aan het bezighouden is, dan dat klanten daar nou zo geweldig mee worden geholpen. Die willen gewoon een kaartje voor het Internet, die willen dat je met ze meeloopt en dat boek dat ze niet kunnen vinden uit de kast trekt. Ze willen ook wel wat leren over de digitale revolutie die met groot tempo langs ze heen raast. En soms willen ze wat extra's, maar over het algemeen zijn hun eisen bescheiden.

Die hele informatielawine, die elke dag opnieuw over ons wordt uitgestort, daar ben ik nog nooit gelukkiger van geworden. Sterker nog ik durf beweren dat informatiebehoefte (als het al een behoefte is??) een vorm van verslaving is, waarvan de fnuikendheid pas goed zichtbaar wordt wanneer de stroom aan informatie stopt. Wanneer komen mensen weer tot zichzelf, als ze naar binnen kijken i.p.v. altijd maar weer moeten reageren op prikkels van buiten. De boeddhisten hebben daar zo'n mooie metafoor voor. Elke prikkel, elke gedachte, elk woord is als een steentje dat in het water plonst, het veroorzaakt in het hele meer onrust, als er geen steentje meer valt kan het water tot rust komen en kun je tot op de diepste bodem (van je eigen meer) kijken.


Verhoudingen zijn zoek en dat maakt dat wij verkeerde keuzes maken. Maak maar eens duidelijk aan dit kind dat koninklijk bezoek van twee uur aan de bibliotheek net zoveel kost als hij en zijn moeder in hun hele leven ooit zullen kunnen verdienen. Voor hen is het leven of dood. Wij sparen kosten noch moeite om aan enkele mensen te laten zien, hoe je mensen aan het lezen krijgt. Dit kind zal het vermoedelijk nooit kunnen. Misschien is het maar beter ook dat hij dit nooit zal kunnen lezen, want het schaamrood komt me al op de kaken bij de gedachte eraan. Het maakt wel duidelijk waar het allemaal om draait, en ik stel het hier wel heel erg zwart/wit en ik weet heus wel dat het koninklijk bezoek daar niet veel aan kan doen, maar toch. Met zijn allen maken wij die keuze.

Informatie........, wat is het toch relatief.